søndag 11. september 2016

Utanfor klienten


Eg kjende små stråler av varme frå vårsola der utanfor. Fuglar som sang. Eg meiner det var den lyden eg høyrde. Eg skreiv litt meir på datamaskinen min medan ho snakka.
Eg reiste meg. -Eg skal undersøke saka di litt meir, så kjem me tilbake til dette litt seinare, sa eg.
Ho reiste seg og tok meg i handa.
Eg opna døra til møterommet og viste henne vegen ut. Eg gjekk tilbake til kontoret mitt og plugga i datamaskinen.
-Korleis gjekk det, spurte mellomsjefen i døra.
-Bra, sa eg.
-Kan du levere ein rapport til meg før du er ferdig i dag?
Eg nikka. Han dunka to gonger med peikefinger og langfinger på dørkarmen, snudde og gjekk.
Eg såg på dokumentet. "Ikkje så greitt", leste eg. "Vanskar i heimen". "Økonomi".... Pokker! Eg hadde gløymt å skriva namn og nummer! Eg såg rundt meg. Kvinna var gått. Mellomsjefen sat vel inne på sitt eige kontor, opptatt med nye saker. Eg lagra dokumentet i ei mappe som eg kalla "Vanskelege saker".

søndag 31. juli 2016

Klienten


-Det er ein klient som treng nokon å snakke med, sa mellomsjefen til meg. Han stod i døropninga og lente eine handa på dørkarmen.
-Ein klient, spurte eg og snudde meg vekk frå datamaskinen.
-Ja, du må nestan ta dette, sa han og kikka på klokka.
-Eg har det ganske travelt, sa eg.
-Det har me alle. Så dette får du ta, svarte han.
Han dunka to svake dunk på dørkarmen med fingrane, snudde og gjekk ut i gangen. Eg høyrde at han snakka med nokon der ute, og like etter kom ei kvinne med rådville auge bort til kontoret mitt. Eg reiste meg, lukka datamaskinen og la den under armen. Med den ledige handa viste eg henne vegen mot eit møterom. Eg slo opp eit smil og viste henne ein stol å sitje på. Så opna eg datamaskinen igjen og stirra inn i skjermen medan eg logga meg på. Det gjekk ofte så sakte med denne pålogginga. Ein og annan gong kunne eg til og med gløyme passordet mitt, særleg i slike situasjonar som dette. Så var det å opne eit nytt skrivedokument. Det kunne òg gå veldig seint. Eg såg og såg i skjermen. Dokumentet ville nok koma fram. Berre ikkje med ein gong. Eg stirra i skjermen som om eg kunne missa dokumentet viss eg ikkje passa på å stirra. Kanskje det ville dukka opp og så forsvinna igjen viss eg ikkje passa på. Og der var det oppe. Eg skreiv ein tittel. "Møte med klient", skreiv eg.
Eg såg opp. -Ja, kva kan eg hjelpe deg med då, spurte eg.
Ho såg på meg. -Nei...eg har det ikkje så greitt, svarte ho.
"Ikkje så greitt", skreiv eg i dokumentet.

søndag 8. mai 2016

Farleg tusseveg


Tusseguten sprang lett og ledig bortover skogsstien. Hoppa over trestammar. Dukka under kvister. Tussegrisen pusta tungt medan dei korte beina hans trava etter.
Tusseguten senka farten.
-Sjå, kviskra Tusseguten glad. –Der er huset hans.
Dei to satte seg bak nokre buskar og myste ned mot huset i skogkanten. Huset var stille der nede. Ingen menneske var å sjå.
Tussegrisen kremta så stille han kunne.
-Kanskje dei ikkje er heime, kviskra han med grautete stemme.
-Joda, me må berre venta litt, sa Tusseguten.
-Men...tenk om det kjem nokre menneske her. Det er farleg. Då vil dei sikkert fange oss. Kanskje tussemor og tussefar vil at me skal dra attende. Kanskje me skal dra nå...
-Hysj, sa Tusseguten.
Dei lytta intenst. Stirra ned på huset.
Så gjekk dørklinka ned. Og døra opna seg. Først kom ein mann ut. Så ei kone.
-Å, gud hjelpe så store dei er, kviskra Tussegrisen medan han skalv.
-Sj...sjå, kviskra Tusseguten.
Og bak dei to vaksne kom det ein gut. Han var kledd i ei jakke med mange fargar. På hovudet hadde han ei blå lue.
-D-det er Vesleguten i huset peip det frå Tusseguten. H-hei, hei, Vesleguten, heiii....
Tusseguten hadde reist seg opp og byrja å vinka.
-Kva er det du gjer, hveste Tussegrisen. Han kasta seg over Tusseguten og reiv han ned bak buskane. –Du må ikkje gjera det. Dei kan sjå oss! Du må ikkje!
Dei høyrde ein lyd. Og så rulla det noko ut frå eit mindre hus.
-Sjå, sa Tusseguten opprømt. –Det er ein automobil! Vesleguten i huset sit inne i ein automobil! Og nå skal han sikkert køyra til den hagebarnen!
Det knaste i stein og grus under hjula då dei der nede rulla vekk frå huset.
Tusseguten kasta seg opp.
-Eg vil sjå hagebarnen, ropte Tusseguten.
-Nei, er du galen? Nå må me dra heim, sa Tussegrisen.
-Nei, eg vil sjå hagebarnen, sa Tusseguten og la på sprang.

søndag 24. april 2016

Tussevår


Tusseguten vakna av ljoset i andletet. Han såg rundt seg. Alle brørne hans var gått på arbeid tidleg om morgonen. Han høyrde tussemor og tussefar som småprata. Borte i ein mørk krok låg Tussegrisen og snorka. Han reiste seg opp og gjekk etter ljoset. Han merka at det var noko spesielt i dag. Han opna døra. Ei blanding av varm og kjøleg luft helsa til han. Sola skein. Fuglane sang.
Tusseguten sprang inn igjen.
-Tussegrisen! Vakne! Det er vår! Det er vår! Han rista i den dovne grisen.
Han drog inn eit ekstra kraftig snork og smatta.
-Du må vakne Tussegrisen! Du må bli med ut! Det er vår!
Det pusta tungt i grisen. -Vår, grynta han.
-Ja, vår! Kom igjen, bli med ut.
Tussegrisen reiste seg tungt opp og labba sakte ut. Tusseguten sprang bortover stien medan grisen vralta så godt han kunne etter.
-Veit du kva eg har lyst til å gjere i dag, sa Tusseguten.
-Nei, svarte Tussegrisen.
-Eg har lyst til å sjå Vesleguten i huset.
-Vesleguten...men det er vel ikkje lov, sa Tussegrisen og såg engsteleg opp på Tusseguten.
-Neeii, men me skal berre sjå. Og me gøymer oss jo i skogen.
-Vil du gå heilt ned til skogkanten? Men det er jo farleg.
-Ikkje viss me er stille og gøymer oss godt.
Grisen vart stille. Han hadde fått ei djup rynke over augene. Solstrålene leika rundt dei. Småfuglane sang oppmuntrande.
-Kom igjen, så drar me, sa Tusseguten og la på sprang.
-Vent, ropte Tussegrisen. -Ikkje dra frå meg.

søndag 10. april 2016

Det stille rommet


-Pappa? 
Det kom brått frå etasjen under. Den vesle hadde vakna. Eg smilte orsakande til kona mi, la frå meg kniv og gaffel og gjekk ned trappa.
Han sat oppreist i senga og gnei seg i augene. Bamsen hans låg ved sida og sov framleis.
-Hei, er du vaken, spurte eg.
-Er du heime, spurte han.
-Ja, nå er eg heime.
Eg la meg ved sida av han. Han la seg inn i armkroken.
Me låg berre stille slik ei stund. Så pusta han litt tungt.
-Har du vore på jobb lenge, spurte han.
Han hadde allereie lært seg denne høflege, skogens konversasjon.
-Ja, svarte eg. -Men nå er eg heime.
-Mm, svarte han.
Så låg me stille igjen, i det halvmørke barnerommet. Det levde liksom sitt eige liv, dette rommet. Det var som om det pusta like stille og roleg. Saman med guten. Og bamsen.
Han tok ein djup pust.
-Kan du fortelje litt om Vesletussen, spurte han.

søndag 3. april 2016

Sein middag


Eg trødde forbi nokre nabohus inni skogen. Ein av naboane hadde laga ei lita snølykt som blinka oppmuntrande framfor huset. Eg svinga opp til huset vårt.
Det var stille der inne. Den vesle var nok allereie lagt for kvelden. Eg drog av meg ytterkleda og det sveitte undertøyet, fann noko tørt.
-Hei, høyrde eg frå kona i stova. -Det står noko middag på bordet.
Eg gjekk inn. Ho sat ved bordet. Eg satte meg og la nokre kalde pølser og poteter på tallerkenen.
-Korleis var det på jobben, spurte ho.
-Som det pleier, svarte eg. Eg kjende korleis pølsene og potetene lindra i den svoltne magen. Eg såg opp på henne og la med eitt ned bestikket.
-Eller; eigentleg kjenner eg meg sliten av det heile. Eg skulle veldig gjerne gjort noko anna.
-Kva då, spurte ho.
-Eg veit ikkje. Noko som ga meg meir. Gått turar i skogen og tenkt viktige tankar...
-Fri, meiner du?
-Nei, men meir fridom til å utvikla noko, som ein ikkje veit sikkert kva ein kan tena på.
-Ja, sa ho og såg ut i lufta. -Du har ikkje spurt meg om korleis eg har hatt det på jobb i dag.
-Nei, korleis har du hatt det?
-Du spør i grunnen aldri om det.
-Jo, eg gjer vel det...
-Nei, aldri, sa ho. -Men uansett. Eg har noko å fortelje deg. Eg blir sjølv nødt til å seia opp jobben. Eg klarer den ikkje meir. Er heilt ferdig og må berre kutta den ut, viss eg skal kunna halda på helsa.
Eg såg på henne.
-Hæ?
-Ja, slik er det.
-Men...kva med økonomien vår?
-Ja, kva med den? Ho såg meg inn i andletet.
-Me klarer ikkje å betala lån og slikt med berre ei inntekt, sa eg.
-Det får me berre greia. Det viktigaste er at du har ei kone som har helsa i orden. Og eg vil jo bruka tida på å finna noko anna på sikt, sa ho.
Eg såg ned på tallerkenen. Det låg igjen litt potet og ei halveten pølse.



lørdag 26. mars 2016

Heim frå jobb


Eg hadde sendt ei melding til kona og spurt om det var greitt at eg jobba litt ekstra. Det var det. Kollegaene reiste seg frå arbeidspultane rundt meg, pakka sakene sine, smilte og sa "god middag". Eg svarte "god middag" og smilte tilbake. 
Så byrja det å bli stille. Eg såg på papira mine. Det gjekk i ei dør. Nokre fottrinn. "God middag" høyrde eg bak meg. "God middag", svarte eg. Det var arbeidssjefen. Kapteinen som forlot skuta. Det vart stille igjen. Eg såg på papira. Skreiv noko på pc-en. Det gjekk i døra igjen. Nokre fottrinn. "God middag". Det var vaktmeisteren som gjekk runden for å sløkka alle ljos. Han lot mitt stå i fred. Når vaktmeisteren hadde vore innom, så var det rimeleg sikkert at eg var åleine i bygningen. Eg såg på papira igjen. Skreiv noko på pc-en. Fann noko å lesa på pc-en. Kva tenkte dei andre? "Der sit han igjen og jobbar seint igjen"? Men det måtte eg jo, når papirbunken var så stor.

Eg reiste meg til slutt. Fann alt eg skulle ha til turen tilbake og gjekk ned den mørke trappa.
-Nei, men jobbar du seint du òg i dag?
Jøss, eg hadde jammen ikkje vore åleine likevel.
-Ja, svarte eg. -Du òg?
-Ja, svarte han. -Men, ...skal du ut å sykla nå?
-Ja, eg skal nå det.
-Nå i mørket?
-Ja, eg har jo refleks og ljos, svarte eg.
-Men er det ikkje veldig kaldt nå?
-Nei, då.
-Enn glatt?
-Nei, nei, ikkje glatt. Eg smilte og vinka til han. Gjorde klar sykkelen.
-Jaja, god tur, sa han og gjekk mot bilen sin.

Ute på vegen hasta bilane forbi meg. Alle ville heim fortast mogleg. Eg sykla forbi eit hus med juletreljos i hagen. Det blinka grønt og fint. Ein bil kom opp bak og svinga fort forbi. Bilisten tuta. Ein bil bak der igjen hang på bakenden på den første og smatt forbi. Akkurat tidsnok til å unngå ein kollisjon mot ein møtande bil. Eg bante og vinka med peikefingeren. Men ingen kunne sjå den peikefingeren fordi den var gøymt inni ein vott.
På jobben snakka me om visse type bilistar. Dei som alltid køyrde i 70, uansett om fartsgrensa var 60 eller 80. Og så hadde du dei som alltid hang på bakenden på bilen framfor. Livredde for å sleppa taket. Kanskje det var ein sosial greie, å alltid henga i bakenden på andre folk.
Eg kom ut av det tettbygde området. Vekk frå juletreljos i hagane. Det vesle sykkelljoset streva med å visa vegen då eg dukka inn i den mørke skogen.

søndag 13. mars 2016

Jobb


-Nei, men, har du sykla i dag òg?
Kollegaen kom bak meg. Sykkelen var parkert. Eg opna døra til jobben, framleis med sykkelhjelm og refleksvest på. Og ein sliten og sveitt kropp inni refleksvesten.
-Ja, sa eg. -Eg har nå sykla i dag òg.
-Men er det ikkje forferdeleg kaldt nå?
-Nei, nei, det er ikkje kaldt.
-Men det må vel vera veldig glatt å sykla nå?
-Nei, det er ikkje glatt i det heile.
-Men du har vel piggdekk, då?
-Nei, ingen piggdekk, svarte eg.
-Har du ikkje piggdekk, spurte han og måpte.
-Nei, nei, svarte eg.
Eg fann fram til dusjen som me tilsette kunne bruka. Eg reiv av meg dei sveitte kleda. Kjende det varme vatnet som omslutta kroppen. Vende andletet opp mot det lindrande. Eg fann fram nye, tørre klede. Gjekk bort til kantina og fann ein kaffekopp. Nokre kollegaer sa "hei". Eg svarte med eit "hei". Satte meg ved kontoret. Kaffen smaug seg rundt i overkroppen.
Eg såg på arbeidspulten. Den var ganske rotete. Arbeidssaker. Ein diger papirbunke. Eg opna datamaskinen for å sjekka kor mykje arbeid som eigentleg venta. 

søndag 6. mars 2016

Vintersykkel


To veggar av mørke og snødekte grantre hang over vegen som eg sykla på. Den kalde lufta flaut inn og ut av lungene mine. Eg kjende at den eine foten var noko kald. Det skuldast mest sannsynleg at det hadde utvikla seg eit hol i eine støvelen. Ikkje så bra når salt og søle skvatt rundt beina mine. Ei lita ljosstrime frå sykkelen fortalte at vegen var full av slaps og skitt. I kontrast til den reine snøen ute i grøfta og på grantrea.
Det irriterte meg at vegen alltid blei salta om morgonen. Det skulle berre koma nokre snøfnugg, så var vegvesenet sine bilar ute og salta i tonnevis. Det var noko hysterisk over det heile. Ein kollektiv angst som ein prøvde å kurera med salt. Vegen vart så stygg. Det øydela inntrykket av snø, kulde og vinter. Og sykkelen min blei rusten og øydelagt.
Eg hadde gitt meg med bussen. Fann ut at det var betre å sykla. Alt vart så trøyttande på den bussen. Trøytte andlet. Trøytte lydar. Trøytte landskap. Ein bussjåfør som aldri ga noko smil (det gjorde forsåvidt ikkje eg heller).  Sykkelen ga meg tid til å skjerma meg frå alt dette trøyttande. Å vera litt åleine. Ein gong tråkka det ein elg over vegen framfor meg. Elles var det berre meg. Og vegen. Og sykkelen...ja, og bilar som kom bak meg.
Eg høyrde lyden av ein langt der bak. Det byrja som eit svakt sus. Som auka i styrke. Det sterke ljoset fekk skogen rundt vegen til å skina opp. Så eit vosj, og bilen var forbi. Søla skvatt borti skoen med hol i.
Eg hadde gjort det eg kunne for å bli sett. Eg hadde reflekstvest på meg. Og til og med ein reflekstvest over sekken på ryggen min. Og ein refleks rundt eine foten. Den skein opp og ned medan føtene mine trødde. I tillegg blinka det i raudt der bak. Eg tenkte at ljos og refleksopplegg fekk det til å sjå ut som at det stod ein politimann og vinka. Det var det einaste som kunne få bilistane til å bremsa ned.
Ein bil kom imot. Eg vende ned andletet for å unngå det blendande ljoset. Ein ny kom bak. Eg kunne høyra at bilisten bak ikkje hadde tankar om å bremsa ned. I staden auka han farten. Han freste opp på sida, og pressa seg mellom meg og den møtande bilen. Det kraftige lufttrykket frå godt over eitt tonn med stål slo mot meg. "Fan" ropte eg. Men bilen var allereie borte bak ein sving.
Ryggen min vart etterkvart våt av sveitte. Det svei i låra opp ein lang oppoverbakke. Den kalde lufta hadde òg byrja å svi i lungene. Eg var ute av den aude skogen og kom til eit tettbygd område. Trafikken tetna til. Ein bilist som køyrde forbi tuta på meg. Eg kom til ei rundkøyring og stirra olmt mot ein annan bilist som gjerne skulle køyrd framfor meg. Så svinga eg av på ein roleg sykkelsti. Eg hoppa av sykkelen og gjekk den siste, bratte stigninga opp mot jobben.

mandag 22. februar 2016

Ut


Ho satte guten ned i sofaen og la eit teppe over han. Så satte ho på barne-tv. Han fekk ei flaske med melk og ein plasttallerken med ei brødskive på. Med leverpostei. Han såg søvnig på fjernsynet.
-Du, det skjedde noko merkeleg ein gong eg var i skogen, sa eg.
-Jaha, spurte ho.
-Det var som om nokon ville meg noko.
-Korleis då?
-Ja, som om dei prøvde å styra meg. Halda meg for narr, kanskje.
-Kva snakkar du om, eigentleg, spurte ho.
-Det var nokre papirlappar der det stod rare ting, svarte eg.
-Kva då?
-Eg hugsar ikkje heilt. Ein masse tull. Men det verka som om dei ville seia meg noko. Som om nokon stod og observerte meg. Eg fekk ei veldig kjensle av det.
Ho såg på meg.
-Kanskje du skal fortelje det òg til legen, sa ho.
Eg pusta oppgitt. Putta matpakken oppi sekken. Reiste meg og leita fram ytterkleda. Ho rydda maten inn i kjøleskapet. Løfta opp guten som hadde strødd brødsmuler ut over heile sofaen. Ho bar han ned på badet. Eg høyrde henne smånynna medan ho stelte han. Eg tok på meg sykkelhjelmen og refleksvesten.  Gjekk ned på badet. Han stod halvnaken på badet og pludra.
-Hadet, lille venn, sa eg og kyssa han på kinnet.
-Au, du har skjegg, sa han.
-Hadet, sa eg og kyssa kona mi.
-Hadet, sa ho. - Sykle forsiktig.
-Jada, sa eg.
Eg gjekk ut på trappa. Den iskalde, svarte lufta slo mot eg. Det knitra i snøen under støvlane. Eg drog ut sykkelen frå skuret. Sjekka at lysa var i orden. Satte meg oppå og byrja å trø.

lørdag 13. februar 2016

Morgonstemning



Tida tok ein rask sving. Forbi ein mørk haust. Og så var det vinter. Eit kvitt teppe hadde endeleg lagt seg over landskapet.
Lyden av småfuglar kvein frå mobiltelefonen grytidleg om morgonen. Kona mi stod opp nestan med ein gong. Eg høyrde lyden av dusjen på badet. Så tvang eg meg sjølv ut av senga. Tok på meg ein kald stillongs og eit par kalde sokkar. Eg kikka inn til den vesle. Han sov framleis. Han hadde byrja å sova lengre etter at han byrja i barnehagen. Eg gjekk opp i den litt kjølege stova. La inn nokre vedkubbar i omnen. Tente på. Det brant lystig bak det sota glaset. Eg satte på kaffe. Kikka bort på ein rotete kjøkkenbenk. Kona kom opp med nydusja hår og ordna frukosten.
Me satte oss litt. Venta i det lengste med å vekka han vesle. Eg tok handa rundt den varme kaffekoppen. Snuste inn lukta. Andleta våre var vende ned på bordet og kvar vår mobiltelefon. Eg gjekk gjennom epostane. Trykka bort den vanlege reklamen. Inn på nettlesaren og ei avis. Sjekka om det var noko nytt. Det var ikkje så mykje sidan sist.
Eg såg ut vindauget. Det var framleis mørkt der ute.
-Har du bestilt legetime nå, spurte ho.
Eg snudde meg.
-Nei, svarte eg.
-Då må du gjera det. Du bør få sjekka det der.
-Ja, eg skal gjera det snart. Eg har det berre litt travelt akkurat nå.
-Ja, det har du vel. Men det tar ikkje lange tida å bestilla ein time.
-Det er litt vanskeleg å få fri til slikt på jobben, sa eg.
-Det kan eg aldri tru, svarte ho.
Ho kikka ned trappa.
-Kan du vekka guten vår, spurte ho.
-Du veit at eg hatar akkurat det. Kan ikkje du, spurte eg.
Ho pusta tungt, gjekk ned trappa. Først var det heilt stille der nede. Så høyrde eg lyden av ei dyne. Så kom det svake, lokkande morslydar frå etasjen under. Så nokre trøytte grynt frå den vesle. Deretter kom ho opp trappa med tunge steg. Guten i mjuk pyjamas hang med armane og beina rundt kroppen hennar. Hovudet hans låg over skuldra.
-Her er det visst ein trøttepløtt, sa ho med mjuk morsstemme.

lørdag 6. februar 2016

Søvn


Me sov uroleg. Ho vrei på seg og eg gjorde det same. Pustane våre var raske og ujamne.
Eg hadde kome inn på kvelden.
-Var ho der, spurte eg.
-Ja, svarte kona mi.
-Og?
-Nei, ho klarte seg ikkje. Men eg føler at ho har det bra nå. Ho og alle dei andre.
Pustane vår segla rundt på soverommet, ut i gangen. På barnerommet låg den vesle. Pusten hans var rolegare på eit vis. Og djupare. Oppe i stova var det sommarmørkt og stille. Alle lys var avslått. Berre kjøleskåpet frå kjøkenet ga ein liten, svak dur. Ute låg eit grått skylag over oss som virvla opp ein kjøleg bris. Den dreiv rundt huset og vidare innover. Grantrea susa i tusmørket.

lørdag 23. januar 2016

Krig


Det var forvridd metall. Knust glas. Støv og røyk. Nokon med kamera ropa om nokon trong hjelp. Men ingen svarte. I den store byen som var så nær oss. Og samstundes så fjern.
-Kva er dette, spurte kona mi. -Er det krig?
Nyhendeopplesaren dukka opp.
-Det ser ut til at det er meir som skjer, sa han alvorleg. Ein stad lenger borte frå byen. Ute på landet, der dei unge hadde samla seg.
-Nei, kviskra kona mi. -Eg trur ho er der.
Me stod som forsteina. Såg og såg. I mange timar såg me. Dei same bileta om og om igjen.
Så klarte eg ikkje meir. Vrei meg laus. Gjekk ut. Utanfor huset var det heilt stille. Illevarslande stille. Som om heile skogen haldt pusten. Himmelen var grå og forvridd. Eg gjekk bort til det halvferdige vedskjulet. Plukka opp ein planke. Smerten skar gjennom brystet då hammarslaga rulla innover skogen.

søndag 17. januar 2016

Heim


Nokre mørke skyer nærma seg. Regn dreiv over ein stad i horisonten. Men me kunne skimta huset vårt der framme.
-Nå er me snart heime, sa eg.
-Daiapp, sa han.
-Kor i all verda har de vore, spurte kona mi.
-I skogen, svarte eg.
-Ja, men dei turane dine tar alvorleg lang tid, sa ho. -Passa du på at det ikkje var noko hoggorm i nærleiken, spurte ho.
-Hoggorm? Nei, det var ikkje noko hoggorm å sjå der, sa eg.
-Gjekk det bra, då, spurte ho.
-Jaja, det gjekk bra det her, svarte eg. -Men kan du overta han litt? Eg skulle gjerne ha jobba litt med vedskjulet.
Eg lirka av meg meisen og løfta han ut av den. Han opna lukkeleg armane mot mora si. Ho tok imot han og skunda seg inn i huset.

Vedskjulet. Det var berre halvferdig. Det tok lenger tid enn forventa å byggja det. Eg trudde det skulle vera enkelt. Men etter kvart som eg satte opp ein stolpe her og spikra ein planke der, så fann eg ut at eg burde endra planane. Og at det ikkje var så enkelt likevel.
Men det burde bli ferdig snart. For det låg ein diger haug med ved som òg var halvferdig, og som ikkje likte å få regn på seg. Det var strekt ein presenning over. Men den var full av hol etter vær og vind. Så dermed rann det vatn inn gjennom hola. Dessutan hindra presenningen vatnet frå å fordampa igjen. Så det gjaldt å få opp det vedskjulet. Fort.
Eg satte i ein planke på skrå ut frå garasjeveggen. Dermed satsa eg på at vedskjulet ville bli ekstra godt sikra. Eg slo i ein spiker. Hammerslaga ljoma ut i skogen. Eg satte ein masse plankar på skrå. Det skulle nok sikra dette vedskjulet veldig bra. Eg satte nye plankar på skrå andre vegen. Det skulle gjere det endå sikrare.
Eg satte meg ned på ein stubbe. Plukka opp telefonen. Det var framleis litt igjen på batteriet. Eg opna nettlesaren, fann ei avis som kunne gi meg litt nyhende. Nettlesaren opna eit bilete og ei overskrift.
Eg kasta meg opp. - Kva fan, sa eg. Eg sprang inn i huset. -Sett på fjernsynet, ropte eg. -Kva er det, spurte kona mi frå kjøkkenet. Den vesle guten sat i stolen sin i stova med rein bleie, nye klede, brødskive og ein kopp med melk. -Sett på fjernsynet ropte eg igjen. Men eg venta ikkje. Sprang bort og satte på fjernsynet sjølv.
Biletet opna seg.
Kona kom bort, medan ho tørka av ein tallerk med eit kjøkkenhåndkle. Ho såg inn i biletet.
-Herregud, sa ho.

lørdag 9. januar 2016

Telefonen


Med eitt skreik det i telefonen. Den vesle guten skvatt litt der han stod og studerte ein stubbe. Eg hadde site og sett opp på nokre daude bjørkegreiner då lyden frå telefonen skar gjennom lufta. Den hadde berre ein strek igjen på batteriet. Og nå låg den i lyngen og freste som eit illsint lemmen.
Eg såg ned på den. Så summa eg meg og plukka den opp.
-Hallo, sa eg.
-Ja, hallo, det er frå Giftsentralen, sa det i telefonen. Det var du som sendte det biletet av ein sopp?
-Eh, ja, det var meg, sa eg.
-Ja, den soppen, ja. Det er jammen eit tidleg eksemplar. Men det er nå ein sopp, ja. Ja, me er fleire her som har studert biletet nøye. Og ut frå biletet, med atterhald om at ikkje lysforholda kan gi eit feilaktig bilete, så meiner me at dette er ein pepperrørsopp. Den er ikkje rekna som ein matsopp og den har ein svært sterk smak. Så det er litt rart at guten din klarte å svelgja den. Den luktar til og med ganske sterkt. Så det er litt rart, ja. Viss det har vore mykje regn i det siste der du er, så er kanskje smaken litt utvatna.
-Men er den giftig, spurte eg fort.
-Nei, altså, den er jo ikkje ein matsopp, men det er ikkje direkte farleg å eta den, så...
-Så den er ikkje giftig?
-Nei, den er ikkje rekna som giftig. Det er jo med atterhald om at lysforholda gir eit korrekt bilete....men når eg ser på biletet så kan eg....ja, nei, eg kan seie sikkert at dette er ein pepperrørsopp...ja, det kan eg...
Eg pusta sakte ut.
-Den er grei. Tusen takk skal du ha, sa eg.
-Alt i orden. Ta berre kontakt viss det er noko meir, sa han.

Eg slo av telefonen og såg ned på guten. Han sat og drog handa over noko tyttebærlyng.
-Kva seier du? Skal me dra heim, spurte eg.
Han såg opp på meg.
-Daiapp, svarte han.

søndag 3. januar 2016

Venting


Eg kikka bort på telefonen. Ingen hadde prøvd å ringa. Og batteriet på telefonen byrja å gå mot slutten.
Eg kjende litt etter på meg sjølv. Jo, det var annleis på den eine sida. Når eg kjende ekstra etter, så var det noko annleis med den eine foten min òg. Og armen. Det liksom prikka ut mot handa og fingrane på den eine sida. Og den eine sida av hovudet. Det kjendest òg som om det var annleis. Som om det eine auget hadde ein annan måte å sjå ting på, enn det andre. På det eine auget hadde skogen vorte veldig mørk og merkeleg. På det andre auget ikkje fullt så. Så helsetilstanden min kunne jo vera skikkeleg alvorleg.
Og dei papirlappane; desse merkelege beskjedane; kva i all verda var det? Var dei eigentleg til meg? Var det nokon som ville sei noko til meg? Eller var det berre eg som haldt på å gå frå vitet?
Eg såg på guten. Den vesle gjekk litt omkring og kikka på lyng og kratt. Han sang og småprata med seg sjølv. Fann ein pinne. Smakte litt på den. Vifta litt med den i lufta.
Så, ja. Kva skulle eg gjera? Dersom batteriet på telefonen gjekk tomt? Og giftsentralen ikkje fekk ringt meg? Og eg sat her, langt inne i skogen med ein liten gut som hadde ete ein uidentifisert sopp? Ein gut som elles ikkje hadde noko mat å få her inne? Og i denne skogen som hadde blitt så merkeleg mørk? I alle fall på det eine auget mitt?
Eg kikka bort på telefonen min, igjen. Ein ny batteristrek hadde forsvunne. Det var ikkje mykje igjen.

mandag 28. desember 2015

Tussemor og tussefar


-Sjekka du at halane var godt bundne saman, spurte tussemor, der ho sat på stubben sin.
-Jada, svarte tussefar og satte seg. Han pusta tungt. -Tusseguten spurte om vesleguten i huset igjen.
-Hm. Det er kanskje ikkje så lurt å gi han for mange idear, sa ho.
-Det er nå den forteljinga som gjer at han sovnar fortast, sa han.
Tussemor såg litt tenksam bort på tussefar. Så kikka ho ut gluggen. -Det er så uroleg ute i kveld. Godt at alle er inne. Og godt at alle har halane sine bundne saman.
-Jah, sa tussefar. ...Du, eee,...skal me binda halane saman du og eg òg i kveld?
Ho kikka bort på han. -Det kan me godt, sa ho.

lørdag 28. november 2015

Vesletussen


Det var blitt seint på kveld hos skogstussane. Alle brørne, små og store hadde lagt seg. Nokre vrei seg litt. Nokre pusta tungt.
-Du tussefar, kan du fortelje ei historie om vesleguten i huset, spurte vesletussen, som var den yngste hos skogstussane. Han låg på ryggen i senga og kikka opp i taket. Halen hans var bunden fast i halane til alle brørne. Alle låg i den store senga. Ein del av brørne hadde allereie sovna etter ein lang og strevsam dag. Men den yngste guten var framleis vaken.
-Jo, han vesleguten, sa tussefar. -Han bur i eit stort, kvitt hus i utkanten av denne skogen. Der bur han saman med mammaen og pappaen sin.
-Har han ein tussegris, slik som eg har, spurte tusseguten.
-Nei, han har nok ikkje det, svarte tussefar -Men han har ein masse andre rare ting. Han har ein masse med slike leiker som menneskebarna har.
-Har han laga leikene sine sjølv?
-Nei, han har ikkje det. Dei har kome frå det dei kallar "butikken". Der får han alle slike ting.
-"Butikken"?
-"Butikken", ja. Det er slike kjempestore hus med masse forskjellige ting som menneskebarna kan få.
Tusseguten låg og grunna og tenkte.
-Eg har lyst til å treffe vesleguten ein gong, sa han.
-Tja, eg veit ikkje om det er så lett, sa tussefar. For det første er han sjeldan i skogen. Og når han er i skogen saman med pappaen sin, så er han ikkje så langt inne, berre i utkanten. Dessutan trur  eg nok at menneska hadde blitt bra skremde om dei fekk sjå ein av oss. Me ser jo ikkje heilt ut som dei, akkurat...men no trur eg du bør leggja deg til å sova. 
Tussefar byrja å mumla på godnattsangen som alle tussane sang kvar kveld. Sangen om trollefamilien som hadde lagt alle borna sine. Trollefamilien gjorde akkurat som tussane og bandt fast halane når dei skulle sova.

"Når trollemor har lagt sine elleve små troll
og bundet dem fast i halen
da synger hun for sine elleve små troll
de vakreste ord hun kjenner
ho aia aia boff
ho aia aia boff
ho aia aia boff, boff
ho aia aia boff."

Vesletussen og nokre av brørne sang litt med i "ho aia aia boff" på slutten. Nokre av brørne berre grynta litt med i halvsvevne.
-God natt, kviskra tussefar, kyssa vesletussen på panna og sjekka at alle halane var godt bundne saman.

lørdag 21. november 2015

Mørke


Det mørkna. Så merkeleg mørkt på denne tida av året. Pusten reiv i halsen medan eg klatra oppover den bratte stien. -Åi-åi, sa han bak.
-Du, eg merka noko i natt, hadde kona mi sagt under frukosten.
-Kva då, hadde eg spurt.
-Det var noko annleis, litt større på den eine staden, hadde ho svart. -Eg trur det kunne ha vore lurt om du fekk det sjekka.
Eg hadde gått på badet og sjekka litt sjølv. Og ja. Jammen var det ikkje litt større på den eine staden. Pokker. Eg skjøna det ikkje. Slike ting var noko som gjaldt for enkelte andre. Det gjaldt ikkje for meg. Og eg likte ikkje å gå til legen. I alle fall ikkje med slikt. Eg skauv det vekk. Betre å gå ein tur i skogen.
Eg kom opp på toppen. Det måtte vera den største toppen. Sjølv om det ikkje var så godt å seie. Det var litt utsikt der. Over endå meir skog. Skuldrene mine verka. Eg satte ned meisen. Løsna ut Sjefen.
-Daiapp, sa han.
-Ja, eg veit, svarte eg.
Eg plukka opp telefonen. Ja! det var dekning der. Både til å ringa og surfa på nett. Eg opna nettlesaren. Eg likte ikkje å ringa om slikt. Ei nettside opna seg sakte. Veldig sakte. Eg skreiv inn det eg trudde kunne vera nettsida.
-Daiapp, sa han.
-Ja, ja, svarte eg.
Nettlesaren jobba sakte, sakte, opna seg litt og litt...jah, adressa stemte! Eg var inne på nettsida til Giftsentralen. Så var det å finna fram der...-Daiapp, sa han. -M,m, svarte eg. Der! Der kunne eg laste opp eit bilete av soppen. Skriva inn kva som var situasjonen, skriva inn telefonnummeret mitt. Eg knota i veg på den vesle skjermen. Det var så pokkers vanskeleg å skriva sånn ute i skogen. Eg skreiv og sletta, skreiv og sletta. Så var det opplastinga. Det gjekk om mogleg endå seinare. Det surra og gjekk, surra og gjekk, litt etter litt... Eg kikka bort på Sjefen. Han sat berre i lyngen og observerte rundt seg. Det var heldigvis ingen sopp i området her. Opplastinga surra og surra. Rundt og rundt. -Daiapp, sa Sjefen. -Mm, svarte eg. Det gjekk litt etter kvart med opplastinga. Litt etter kvart...
sånn. 
Endeleg var biletet på plass. Eg trykka "send". Og så. Så kom det opp ei slags kvittering om at meldinga var motteken og at eg ville få ein telefon når alt var sjekka.
Eg pusta ut. 
Men kva no? Eg kunne ha gått vidare. Prøvd å finne vegen heim. Han var svolten. Eg hadde ikkje mat. Ikkje bleier ein gong. Men då måtte eg nedom fleire dalsøkk. Og då kunne eg koma utanfor rekkevidde med telefonen igjen. Nei, me fekk venta her, oppe på toppen. Sjå litt på utsikten.
-Daiapp, sa han.
-Du, skal eg fortelje deg ei historie, spurte eg. Han såg opp på meg. -Skal eg fortelje historia om Vesletussen som bur i denne skogen?

lørdag 14. november 2015

Retrett


Akkurat i det to av fingrane mine var på veg inn i munnen hans. Så skunda han seg til. Å svelgja. 
-Nei, ropte eg. -Nei, nei, nei!
Eg såg rundt meg. Kva skulle eg gjera? -Fan, fan, fan! Eg burde stikka fingrane ned i halsen hans. Få han til å spy. Få den soppen opp igjen. Det burde eg gjera. Fortast mogleg. Før kroppen hans byrja å fordøya det heile. Det burde eg gjera.
Eg såg ned på han. Han smilte opp mot meg.
Og eg klarte berre ikkje å gjera noko slikt. Klarte det berre ikkje.
Kva slags sopp var det han åt, eigentleg? Var det den? Eller den? Nei, det måtte vera den. Ja, det var den. Eg plukka opp eit par eksemplarar og sprang bort til ein stubbe. Fant fort fram mobiltelefonen og tok eit bilete av den. Han kom etter. Greip etter soppen. -Ikkje rør den soppen, skreik eg til han. Det var første gong eg skreik til han slik. Andletet hans vrei seg over i noko forskrekka og undrande. Uff. Det var første gong han høyrde faren sin slik. "Giftsentralen". Er det ikkje noko som heiter det? Eg opna internett på telefonen. Hadde eg ikkje eit abonnement for mobilt internett? Jo, eg meinte at eg hadde det. Men eg hadde ikkje noko internettdekning her. Ikkje noko dekning til å ringa heller. Eller å senda sms. Ingenting. Eg måtte finna ein høgde. Gå vestover mot der det var folk. Pokker at eg hadde gått så langt inn i denne skogen. Nå måtte eg ut. Eller i alle fall dra opp mot den høgaste høgden. Ein stad mot vest.
Eg kasta han opp i meisen. Satte han fast. Opp på ryggen. Så gjekk eg med raske steg bortover ein sti.
-Åi-åi-åi, sa han i takt med stega.
-Åi-åi, svarte eg.


fredag 6. november 2015

Oppvaking


Han grynta.
Eg slapp alle lappane og sprang bort til han. Han låg fastspent i meisen og såg opp på trekronene. Eg løyste han så forsiktig eg kunne og satte han på fanget.
-Hei, har du vakna, sa eg.
Han svarte ikkje. Såg med søvnige auge rundt seg.
Eg rugga han litt.
-Er du på tur i skogen, du då, sa eg.
Han svarte med ein lang gjesp. Så smatta han litt.
-Daiapp, sa han.
Eg løfta opp flaska med vatn. Han drakk store slurkar. Til flaska var nestan tom.
-Daiapp, sa han.
-Eg er redd eg ikkje har noko mat, sa eg.
-Daiapp, sa han.
Eg satte han forsiktig ned i lyngen og reiste meg opp. Var det noko bær her, eller var det for tidleg på året? Eg gjekk litt omkring. Skimta alle lappane eit stykke lenger borte. Ja, der var det jammen litt blåbær. Eg plukka dei i handa. Kanskje det ville hjelpa litt. Der var det ein sopp. Men kva slag?
Eg snudde meg. Den vesle hadde kome seg på beina. Han hadde noko i handa. Eg gjekk mot han.
-Hei. Kva er det du har der, spurte eg.
Han løfta opp handa.
-Har du funne deg ein sopp, spurte eg.
Han løfta den mot munnen.
-Nei, du, sa eg og byrja å springa mot han.
Han opna munnen, førte soppen inn.
-NEI, ropte eg. Eg kom fram. Stakk fort nokre fingrar inn i munnen hans. Men det var for seint.

fredag 30. oktober 2015

Korleis var luktene?



Eg snudde på lappen igjen. På andre sida var det blankt.
"Korleis var luktene?" Kven har skrive det? Til kven? Skrifta var nestan litt barnsleg. Lappen var liten og kvit. Den kunne ikkje vera så gammal. Var ikkje særleg prega av tida ute i ein skog.
Eg såg rundt meg. Det var ingen andre her, etter det eg kunne sjå. Bortsett frå meg. Og han vesle som sov.
Ja, luktene...korleis lukta det her? Tja. Det lukta skog. Men korleis er eigentleg lukta av skog? Det er vel alt som veks som gir lukt. Men eg klarte ikkje å gi den noko nærare definisjon.
Men denne lappen. Så merkeleg å finna den her. Med eit slikt spørsmål.
Eg retta blikket bort mot nokre buskar. Der. Der låg det jammen fleire lappar. Gjorde det ikkje? På eit merkeleg vis hadde det blitt mørkare. Ting var litt vanskelegare å sjå. Men det var noko der. Eg sprang bort. Jo. Her var det opptil fleire. Og alle stod det eit og anna på. Eg løfta opp ein av dei....
Det stod: "finn flere lapper".
Eg røska opp fleire lappar. "Hvordan var lydene?" Hæ? "Vil det komme flere lapper?" Ja, eg veit vel ikkje! "Hvilken farge hadde papirlappen, var den blå?" Kvit! "Hef10 lapp, muligheter for å få sjå fleire lappor i skaugen?" Kva pokker er dette? Svensk? Ein ung, fordømt svenske som driv og køddar i skogen?
Eg kasta lappane i frå meg. Er det nokon som driv ap med meg? Eg stirra rundt meg. Prøvde å sjå om nokon gøymde seg ein stad.
Så høyrde eg ein lyd frå den vesle.

onsdag 28. august 2013

Papirlappen


Kanskje eg skulle ta han med langt inn? Inn til det innerste? Eg hadde jo ennå ikkje vore der. Kanskje dette var rette tida?
Stien snodde seg gjennom buskar og tre. Pusten til han bak på ryggen min blei tyngre. Kroppen hans byrja å røra seg meir i utakt. Hm. Han sov. Eg gjekk vidare. Høge, gamle furutre ga skugge mot den sterke sola. Gjorde lufta litt kjølegare.
Eg stoppa og lytta...
Ei grein knirka litt. Elles var det heilt stille. Det var som om lufta prøvde å seia noko utan å klara det.
Eg løsna meisen, drog den forsiktig av skuldrene mine. Hovudet til den vesle guten hang på sida. Kanskje han ikkje hadde godt av å henga slik i denne meisen? Eg la han og meisen ned på den mjuke mosen. Han sov tungt. Hovudet litt på sida og beina overskrevs på meisen.
Eg hadde ikkje tatt med meg noko særleg. Ikkje noko mat. Ikkje ekstra klede. Flaska med vatn var nestan tom.
Ein hakkespett hakka ein stad i det fjerne. Skogen ga lyden ein ekstra klang.
Litt lenger borte lyste det gjennom trekronene. Det var noko som blinka der borte. Noko kvitt. Eg reiste meg og gjekk bort.
Ein papirlapp.
Eg snudde på den. På baksida var det skrive noko med blå kulepenn og fin, snirklete skrift.
På papirlappen stod det: "hvordan var luktene?"

onsdag 12. oktober 2011

Skogstur

-Kan du ta han med ut ein tur?
Ho hadde så mykje å gjera. Så mykje å streva med. Det var greit. Eg hadde endeleg ein del mindre å gjera. For ei stund framover.
Eg kledde på han. Han vrei seg som ein orm medan det stod på. Eg satte han opp i ein bæremeis og løfta han opp på ryggen.
Så opna me døra inn til skogen. Eg ville gjerne visa han noko av det eg hadde sansa der inne. Hovudet hans gjekk frå side til side der bak ryggen min, medan han studerte det nye miljøet. Lufta var litt tung. Sola steikte. Skogen var så morgonstille som den kunne. Beina mine kleiv oppover stien i seige tak. Kroppen hans gynga i takt med kliva.

søndag 2. oktober 2011

"Daiapp" i morgonsol

Me satte opp døra til verandaen. Klar morgonluft og fuglesang strauma inn i stova. Grønt og nytt liv. Blå sommarhimmel. Brødet var nybakt. Kaffen nykokt. Til og med nykokte egg stod klare.
-Daiapp!, sa sjefen. Det tydde at han ville ha mat. Kona mi hadde varma opp ei flaske med melk til han. Han drakk med lange slurk. Eg skar små terningar av ei brødskive med leverpostei. Han klaska handflaten ned i leverposteien og smurde brødbiten rundt i andletet, innan den fann vegen inn i munnen. Så pludra han i veg på språket sitt.
-Seier du det, svara eg. -Ja, det er nå så.
-Ja, sa han. Så pludra han vidare innimellom lange melkeslurkar og ein ny brødbit.
Me smilte til kvarandre. Kona og eg. Eg kjende sommarlufta som leika rundt meg. Kaffen som rann harmonisk ned i magen. Sjefen byrja å smøra brødbitar rundt på det vesle bordet sitt. Andre bitar kasta han ned på golvet. Eg såg under stolen hans. Det låg strødd med brødbitar under han.
-Daiapp!, sa han.
Det tydde at han var ferdig å eta og ville ned frå stolen.